φοβέω
Betydning frygte, have ærefrygt
Engelsk to fear
I NT 95 gange i Nestle 1904
Abbott-Smith: A Manual Greek Lexicon of the New Testament
φοβέέω, ῶ
(φόβος) [in LXX chiefly for מִן יָרֵא ;]
1. in Hem., to put to flight. Pass., to be put to flight, to flee affrighted
2. to terrify, frighten (Wis 179; Hdt. and Att..). Pass. (so always in NT; cf. M, Pr., 162), to be seized with fear, be affrighted, fear: Matt 10,31; 14,27, Mark 5,33; 6,50, Luk 1,13; 8,50, Joh 6,19; 12,15, ApG 16,38, al.; opposite to ὑψηλοφρονεῖν, Rom 11,20 σφόδρα, Matt 17,6; 27,54; with cogn. accusative, φόβον μέγαν, Mark 4,41, Luk 2,9 (1Ma 10,8); φόβον αὐτῶν (obj, genitive, but cf. ICC, in l), 1 Pet 3,14 πτόησιν, 1 Pet 3,6 with accusative of person(s), Matt 10,26, Mark 11,18, Luk 19,21, Joh 9,22, ApG 9,26,
Rom 13,3, al.; before ἀπό (like Heb. יָרֵא, Jer 1,8, al.; cf. M, Pr., 102, 104n„), Matt 10,28, Luk 12,4; before μή (cl.; Bl., § 65, 3; M, Pr., 184 f.), ApG 23,10; 27,17; μήπως, ApG 27,29, 2 Kor 11,3; 12,20, Gal 4,11; μήποτε, Hebr 4,1 with inf. (Bl., § 69, 4; M, Pr., 205), Matt 1,20, Mark 9,32, al.; of reverential fear: Mark 6,20, Ef 5,33; τ. θεόν, Luk 1,50, ApG 10,2, 1 Pet 2,17, Åb 14,7, al.; τ. κύριον, Kol 3,22, Åb 15,4; τ. ὄνομα τ. θεοῦ (see: ὄνομα), Åb 11,18 οἱ φοβούμενοι τ. θεόν, of proselytes, ApG 13,16, 26 (cf. ἐκ-φοβέω)
Forekomster pr. bog
Alle 92 vers
Kilder: G. Abbott-Smith, A Manual Greek Lexicon of the New Testament (1922), public domain. Kort dansk betydning: Brugbibelens bearbejdning af Strong's ordliste. Forekomster: Nestle 1904.