μείζων

μείζων, see: μέγας.

μέγας, μεγάλη, μέγα,

[in LXX chiefly for גָּדוֹל, also for מַרְבֶּה ,רַב (incl. μείζων), רֹב (μέγιστος) ;]

great;

1. of external form, bodily size, measure, extent: λίθος, Matt 2,60 δράκων, Åb 12,3 ἰχθῦς, Joh 21,11 πόλις, Åb 11,8 μάχαιρα, Åb 6,4, al.

2. Of intensity and degree: δύναμις, ApG 4,33 φόβος, Mark 4,41 ἀγάπη, Joh 15,13 ἄνεμος, Joh 6,18; κραυγή, ApG 23,9 φῶς, Matt 4,16 πυρετός, Luk 4,38 θλίψις, Matt 24,21,

3. Of rank;

(a) of persons: θεός (MM, xvi), Tit 2,13 Ἄρτεμις, ApG 19,27 compar. (see infr.), Matt 18,1 (cf. Dalman, Words, 113f.); neut. for masc. (Bl., §32, 1), Matt 12,6

(b) of things: ἁμαρτία, Joh 19,11 μυστήριον, Ef 5,32 = μεγίστη (see infr., and cf. Field, Notes, 16f.), Matt 22,36 compar. for superl. (M, Pr., 78), 1 Kor 13,13,

4.

(a) Compar., μείζων: Matt 11,11; 23,17, al.; neut. pl., μείζονα, contr. μείζω, Joh 1,51 double compar., μειζότερος (M, Pr., 236; Bl., §11, 4), 3 Joh 4;

(b) superl, μέγιστος (Deiss., BS, 365), 2 Pet 1,4,