στερέωμα

στερέωμα, -τος, τό

(στερεόω), [in LXX: 1 Mos 1,6 ff., Sl 19,1; 150,1, Ezk 1,22-26; 10,1; 13,5, Dan LXX, TH Dan 3,56, Dan 12,3 (רָקִיעַ), 5 Mos 33,26 (שַׁחַק), Sl 18,2; 71,3 (סֶלַע), Est 9,29, I Est 8,78 (82), Sir 43,1, 8, 1Ma 9,14 * ;]

a solid body;

(a) a support, foundation (Arist., al.); metaphorically, strength (Sl 17,1-15; 70,1-5, 1Mac, ll. with); steadfastness, firmness: τ. πίστεως, Kol 2,5

(b) the dome of heaven (believed to be a solid canopy), the firmament (LXX).†