πρόσκομμα

πρόσ-κομμα, -τος, τό

(προσκόπτω), [in LXX: 2 Mos 23,33; 34,12 (מוֹקֵשׁ), Es 8,14 (נֶגֶף), Jdt 8,22, Sir 17,25, al. ;]

(a) a stumble, stumbling: λίθος προσκόμματος (= נֶגֶף אֶבֶן, Isa, l.with), figuratively, Rom 9,32-33, 1 Pet 2,8" (LXX) ;

(b) = προσκοπή, an occasion of stumbling, a stumbling-block: metaphorically, Rom 14,13, 20, 1 Kor 8,9 (Plut.).†

SYN.: σκάνδαλον (cf. Cremer, 752 f.)