πῦρ

πῦρ genitive, πυρός, τό,

[in LXX chiefly and very frequently for אֵשׁ ;]

fire: Mark 9,22, Luk 3,9, Joh 15,6, ApG 2,10, 1 Kor 3,13, Jak 3,5, Åb 8,5, al; π. καὶ θεῖον, Luk 17,29 κατακαίειν (ἐν) π., Matt 13,40, Åb 17,16; 18,8; καίεσθαι πυρί, Hebr 12,18, Åb 8,8; 21,8; φλὸξ πυρός, ApG 7,30, 2 Thess 1,8, Hebr 1,7, Åb 1,14; 2,18; 19,12; λαμπάδες πυρός, Åb 4,5 στῦλοι πυρός, Åb 10,1 ἄνθρακες πυρός, Rom 12,20 (LXX); γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός, ApG 2,3 δοκιμάζειν (πυροῦσθαι) διὰ πυρός, 1 Pet 1,7, Åb 3,18; ὡς διὰ. π. (Lft., Notes, 193), 1 Kor 3,15, Of the fire of hell (cf. Dalman, Words,161): Mark 9,48 (LXX); τὸ π. τὸ αἰώνιον, Matt 18,8; 25,41 (cf. 4Ma 12,12); ἄσβεστον, Mark 9,43 πυρὸς αἰωνίου δίκην ὑπέχειν, Jud 7; γέεννα τοῦ π., Matt 5,22; 18,9; κάμινος τοῦ π., Matt 13,42, 50; ἡ λίμνη τοῦ π., Åb 19,20; 20,10, 14-15; πυρὶ τηρεῖσθαι, 2 Pet 3,7 βασανισθῆναι ἐν π., Åb 14,10, Metaphorical: βαπτίζειν πυρί, Luk 3,16 of the tongue, Jak 3,5 of strife and discord, Luk 12,49 ἐκ π. ἁρπάζειν, Jud 23; πυρὶ αλίζεσθαι, Mark 9,49 ζῆλος πυρός, Hebr 10,27 of God, π, καταναλίσκον, Hebr 12,29 (LXX)